Εμπλεκόμενη απεμπλοκή

Ήχοι από το πουθενά. Παράξενα ακούσματα. Ξένα στο αυτί. Γνώριμα σε κάτι. Στη ματαιοδοξία. Στα κούφια όνειρα και στις τρύπιες καρδιές.

Μελιστάλαχτες καταστάσεις που κερδίζουν ποντάροντας στην ατυχία και πληρώνουν με σκουριασμένα κέρματα. Ξεχειλωμένα δάχτυλα που κινούνται μόνο από τις εντολές μανιοκαταθλιπτικού μαριονετίστα. Ψυχαναγκαστικές συνήθειες που δεν έχουν καμία ιδιότητα. Παρωχημένα συναισθήματα που σκουπίζουν τις τσίμπλες από το μάτι κι αφήνουν εκτεθειμένα στο κρύο τα δάκρυα. Ιλαρές υποσχέσεις που στραβώνουν τα χείλια και σαπίζουν τα δόντια. Ελοχαρείς σκέψεις που βαλτώνουν στη σκοτεινή πλευρά των εγκεφαλικών κυττάρων και κρύβονται από την ίδια τους την υπόσταση. Βλοσυρά βλέμματα που κακοφορμίζουν ξεχασμένες πληγές. Πολεμοχαρή νύχια που τρώγονται μεταξύ τους πριν φάνε τον εαυτό τους και πέσουν κάτω μαύρα από τη βρωμιά τους. Κανιβαλιστικά σκουπίδια που λερώνουν τις πρωτόγονες αισθήσεις με μίσος. Φοβισμένες δράσεις που τρέφονται από το φόβο τους για να τρομοκρατήσουν τις αντιδράσεις. Παράφωνες νότες που κρέμονται απεγνωσμένα από το πεντάγραμμο για να ακουστεί το κύκνειο άσμα τους. Πολύχρωμες εικόνες που χάνονται στο γκρίζο πριν ακόμη κοιταχτούν στον καθρέφτη. Απυρόβλητες υποθέσεις που αιμορραγούν μέσα στην αβεβαιότητά τους. Φαινομενική γαλήνη που εθελοτυφλεί μπροστά στους κινδύνους που ελλοχεύουν. Φιδίσιες διχαλωτές γλώσσες που γεύονται τις λυκοφιλίες και γαργαλάνε τα δάκρυα των κροκοδείλων.

Σαρκοφάγες επιθυμίες που ικανοποιούν την πείνα τους σε μαραμένες ιδέες. Ξέπνοες ανάσες που πασχίζουν για λίγο δηλητήριο πριν τελειώσουν. Φτηνές συνουσίες που γαμάνε την πραγματικότητα κάτω από άναστρες ξεπλυμένες νύχτες. Νεκρωμένος εγκέφαλος που κάνει παρέα σε άδειο τασάκι και σε γεμάτο μπουκάλι.

Σσσσσςςςςς..
Μη μιλάς για λίγο. Τώρα μόνο άκου.
Οι ήχοι έχουν πηγή τώρα πια.
Τους ακούς;

Σσσσσςςςςς..
Όλα είναι τόσο αστεία.
Ακριβώς μέχρι τη στιγμή που γίνονται σοβαρά.
Τότε είναι που μετατρέπονται σε ξεκαρδιστικά.

Σσσσσςςςςς..
Και γελώ μαζί τους..

Στιγμές

Κάποτε ήταν ένα νόμισμα. Είχε δύο όψεις. Η μία συμπλήρωνε την άλλη. Μαζί είχαν την τέλεια αξία. Μπορούσαν να αγοράσουν τα πάντα. Μπορούσαν να έχουν τα πάντα. Αλλά ήρθε η στιγμή να στρίψει. Κι όταν έπεσε, η μία πλευρά πλάκωσε την άλλη. Κι η μια πλευρά δεν ξαναφάνηκε..

Κάποτε ήταν ένα κάστρο. Μεγάλο. Επιβλητικό. Με την τεράστια πύλη του. Τις άρτιες πολεμίστρες του. Τους ψηλούς πύργους του. Αλλά ήταν από άμμο. Κι ήρθε η στιγμή που το κύμα το έφτασε. Το κατάπιε. Και το πήρε μαζί του στη λήθη..

Κάποτε ήταν ένα σπίτι. Πανέμορφο. Με πολλά δωμάτια. Τεράστιους χώρους. Όλες τις ανέσεις. Υπέροχη αυλή. Αλλά τα υλικά του δεν ήταν καλά. Φτιαγμένο από τραπουλόχαρτα. Κι ήρθε η στιγμή που φύσηξε. Κι όλα άγγιξαν το έδαφος..

Κάποτε ήταν ένα λουλούδι. Με καταπράσινο κορμό. Μεγάλα φύλλα. Συμμετρικά πέταλα. Γεμάτο χρώματα. Γεμάτο μυρωδιές. Αλλά είχε φυτρώσει στην έρημο. Κι ήρθε η στιγμή που ο ήλιος από φίλος, έγινε εχθρός. Ξεράθηκε. Και το κιτρινισμένο σώμα έμεινε μόνο του. Να θυμίζει κάτι από ζωή..

Κάποτε ήταν ένα ερώτημα. Μεγάλο. Καίριο. Περιείχε από μόνο του τη μισή αλήθεια. Περίμενε. Κι ήρθε η στιγμή να απαντηθεί. Αλλά η απάντηση δεν ήταν γνωστή. Η σιωπή δεν πρόσθεσε τίποτα. Και ξεχάστηκε..

Κάποτε ήταν μια στιγμή. Δυνατή. Γεμάτη. Με ουσία. Αλλιώτικη από τις άλλες. Αλλά ο χρόνος αμείλικτος. Η στιγμή πέρασε. Κι ήρθε η επόμενη. Αδύναμη. Άδεια. Ανούσια. Συνηθισμένη. Ήταν όμως επίμονη. Κι ο χρόνος της έκανε τη χάρη. Την άφησε να μείνει..

Κάποτε ήταν κάτι..
Τώρα;

Ξεχωριστή εμπειρία

Ξύπνησα το πρωί με μια συγκεκριμένη όρεξη. Την αποζητούσα. Την ήθελα. Ήξερα ότι ήταν κοντά μου και έτοιμη. Δεν την έβλεπα αλλά το ήξερα ότι με περίμενε. Ότι με ήθελε κι αυτή. Ότι περίμενε αυτή τη μέρα υπομονετικά χωρίς όμως να μου το ζητάει. Πάντα ήθελε να κάνω την πρώτη κίνηση. Και μόνο τότε απελευθέρωνε το είναι της στις ορέξεις μου. Προσπάθησα να ηρεμήσω αλλά δεν τα κατάφερα. Όσο πέρναγε η ώρα τόσο περισσότερο τη χρειαζόμουνα. Είχα όμως τις αμφιβολίες μου. Μήπως δεν πρέπει ακόμη; Μήπως δεν είμαι ακόμη έτοιμος; ΟΧΙ. Είναι άσκοπο να αφήσω τις αμφιβολίες μου να μπουν ανάμεσά μας. Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει..

Σηκώθηκα και αμέσως πήγα κοντά της. Δε με κατάλαβε μέχρι που την πλησίασα σε απόσταση αναπνοής. Όταν με αντιλήφθηκε έμεινε ακίνητη. Δε μπορούσε να κάνει κι αλλιώς. Περίμενε. Δεν της μίλησα. Απλά την άγγιξα απαλά. Και τότε μου έφυγε κάθε αμφιβολία. Σήμερα ήταν η μέρα. Το ξέραμε κι οι δύο. Μία από αυτές τις μέρες που θα περνάγαμε αποκλειστικά οι δυο μας και θα κάναμε ότι θέλαμε. Ξαφνικά με έπιασε βιασύνη. Δε μπορούσα να περιμένω άλλο. Την ήθελα εδώ και τώρα. Φόρεσα τον κατάλληλο εξοπλισμό και ανέβηκα πάνω της. Στην αρχή ήρεμα και χαλαρά. Μέχρι να νιώσουμε για μια κόμη φορά λίγο πιο άνετα. Μετά από λίγο όλος ο κόσμος ήταν δικός μας. Κι αφεθήκαμε. Όλο και πιο γρήγορα. Η ένταση μεγάλη. Απόλαυση ανάμικτη με φόβο. Αδρεναλίνη να εκκρίνεται και να ταξιδεύει μαζί σου. Περνάει ώρα αλλά η ένταση παραμένει αμείωτη. Ανταποκρίνεται σε κάθε μου κίνηση χωρίς κανένα ενδοιασμό. Όλα γίνονται με απλές κι απέρριτες κινήσεις. Το έχουμε κάνει πολλές φορές αλλά ποτέ δεν ήταν έτσι.

Και φτάσαμε. Δεν ξέρω που και πως. Δε μ’ένοιαζε. Απλά φτάσαμε. Μαζί. Πάντα έτσι γινόταν. Τουλάχιστον μέχρι τώρα. Έκατσα δίπλα της. Δεν της είπα τίποτα. Άναψα τσιγάρο. Το έκανα χωρίς να της ρίξω ούτε μια ματιά. Δε χρειαζόταν. Ήξερε τι σκεφτόμουνα. Η μυρωδιά του καμένου φίλτρου στο χέρι με επαναφέρει στην πραγματικότητα κι ανάβω και δεύτερο. Στην πρώτη τζούρα το σβήνω. Δεν ήθελα άλλη νικοτίνη. Ήθελα να ξαναζήσω αυτή την εμπειρία. Μαζί της.

Κι αυτό έκανα. Κούμπωσα το μπουφάν, έβαλα το κράνος κι ανέβηκα στη μηχανή μου. Στα πρώτα μέτρα της ψιθύρισα : «Η επιστροφή θα είναι ακόμη καλύτερη». Κι όντως. Ήταν..

(Όπως καταλάβατε είμαι από τους ‘γραφικούς’ τύπους που η μηχανή τους έχει όνομα και προσωπικότητα. Αφορμή για αυτό το κείμενο ήταν η αυθημερόν βόλτα μου στη λίμνη Πλαστήρα πριν λίγο καιρό που πραγματικά δεν ήθελα να σκέφτομαι τίποτα. Μια μαγική βόλτα σε ένα μαγικό μέρος..)